نخستین سال از دهه شصت خورشیدی در بهاری دل انگیز تولد دختری بود که دنیا را بعدها با تمام زشتی و زیبایی هاش تحمل می کرد. آخر، زیبایی تا به حد مطلوبش برسد از رنج کشیدن گریزی ندارد و زشتی تا که پلیدی اش تکمیل شود از زیباییِ زیبا مایه می گیرد و بر زشتی خود می افزاید. لیلی نوازدی اش را از عکسی در آغوش مادر به یاد می آورد از دست و پا زدن در جای خوابی که برایش ناهموار بود و گشودگی چشمهایی که اطراف و اشیاء را می پایید بی آنکه بداند به چه می نگرد، بی آنکه خاطره ای از آنها را در ذهن ثبت کند. لیلا لیلی برات می خونم یک آواز تا از درد و غم بشی آزاد.. این چه ترانه ای بود آخر!. نوزاد نه ماهه چه دردی می فهمد و اصلا که بفهمد، این همه زیبا و قشنگی هست. چرا انس دادیدش به آشناها، آشناهای غمگین، آشناهای شکست خورده ی زخم دیده از جریان های روزگار. بیست و هشت سال پس از آشوب کودتای مرداد 32 و سه سال پس از انقلاب 57 و اسلامی شدن کامل کشوراو عرصه ی حضور را برای خود باز کرد. اما نمی شود تأثیرات دوره ای را بی اهمیت دانست در  رشد و نمو نسل های آینده. نمی شود مشروطیت را بی تاثیر دانست بر کودتا و کودتا را بر انقلاب. اما تولد این کودک چه تاثیری بر خانواده و جامعه او برمی انگیخت. پدر می بوییدش، مادر می بوسیدش و برادر کوچولوی چهار ساله نوازشش می کرد. اوه او تنها نبود، آنقدر باهوش بود که در دو سالگی این را دریابد. مطمئناً اگر درایت سال های بزرگسالی را می داشت می توانست انتخاب کند که به دنیا نیاید. می توانست کلا بی خیال ملغمه ی جنجال برانگیز طبیعت و زندگی بشود. می توانست در عدم بماند و هستی را با قلب پرتپش اش به زباله دانی عدمش پرتاب کند...2- فکر می کرد اگر زمانی بخواهد از خودش بنویسد دیگر به سراغ ناملاادامه مطلب

نفی ذات شر در مقابل نیک، انکار گفت و گویی است که با وجود تضاد در عناصر رابطه، به مصالحه ای مسالمت آمیز نظر دارد و بدتر از آن بیرون کشیدن مفاهیم مقدس مآب و تقدیس یافته از قاموسی است که جز صحه گذاشتن بهادامه مطلب

از دل برود هرآنکه از دیده برفت...باور به این گفته زمانی در من قوی تر می شود که کم کم آن حس سرخوشانه ی دوست داشتن و دلبستگی کمرنگ و چه بسا محو می شود. با دیده ی قانونمدارانه به دیگران نگریستن، و اظهار ادامه مطلب

رخوت و میرای نامرییفرایِ تنی میراپاسخ مکرانگیزِ مکررِ رویا وستبه خواب های بی برگشت لذتناک و تعبیر معتبری بر سوزش کولاک،باز کن دهان ات رادر گوش من نجوا می کنندلاشه های درخشان چندین هزاره ی ستارگانعجیب نیستادامه مطلب

حتی آن دیدارهای کوتاه نتوانست گرهی از اندوه درونی مان وا کند! نه؟ و آن وداع خشمگینانه چه دردی را دوا کرد؟ منفرد و تنها در هلهله ی اتوبان های مخوفِ تاریک یک فرد یک فرد یک فرد... از آغاز تا به انجام همهادامه مطلب

صبح که از اتاقِ بی روزنِ مسدود
سر می کشد خروس و چای اش را
دیگر نمی دهد سر آوازی
آن گونه که بود رسم و آیین اش
در شهر من اتفاق مهیب این بود
بیچاره مردی در پی بانگ وی
یخ کرده چایش بر لب ِ ایوان
هی پرسه گرد، افتان و خیزان.. بود
اما خروس شب انگاری
-در تموج زر خیز ِ اندوهان-
آوازِ مرگِ صبحْ خیزان را
از جوف ِ شکاف شهر
از بَر بود..

لیلا مهدوی

https://shahrgon.com/66782/ نوشتاری و بر کتاب و «تعریض» و اثر آرمان و میرزانژاد وهنگامهی زوال دیری آغاز گشته است... لیلا مهدوی؛ دانشجوی دکترای ادبیات و زبان فارسی انعکاس واقعیتهای اجتماعی با درونادامه مطلب

#لیلا_مهدوی⬜️آه ای کاغذای قلماز کدامین درد بگویماز بار سنگین فراموشی ظهریا ذهن باز اول صبحکه من شبیه مورد اخیرمجبورم به شنیدن و درخواست سکوت از آن کس که نمی فهمد جهانی راو چون فهمش نیستتکرارش به لابه ادامه مطلب

باور اکثر مردمان بر این است که هر آن چه که قدیمی تر است و عمری بر سر ساختن آن رفته است، کمتر نشانی از جذبه ی شهوانی و ارضاکننده گی و یا نشانی از چشم اندازهای مشترک در زندگی دارد. مواردی که درباره پارتادامه مطلب

وقتی گفتی دختر همسایه مان پا به ماه است چگونه می توانستم به جنینی که در ناکجا مرا منتظر است فکر نکنم؟ کودکی ام در کنارم چهار دست و پا راه می رفت و بعد از بیهودگی و بلوغِ نوجوانی سر در می آورد. وقتی زنی بچه ای را درد می کِشد چگونه می شود ادامه مطلب

کوتاهی از واژه ها نیست گاهی حرف های زیادی هست برای نگفتن ... یک: کلاهش را قبل از آن که بردارند باد برد ... مترسک به فکر آتشی است که کلاغ ها در مزرعه می سوزانند. دو: نه سقف نه پیراهن. وقتی بیاید فرو می ریزی و کلاغ ها بر بی پوششی تو سیاه می پوشند. لیلا مهدوی ادامه مطلب

گوش هایم را به رعد می سپارم و دستانم سرشار از بوی باران ابرهایی زاینده اند که مستی هستی را برق می اندازند...نیلوفر یک: این روزها آب آنقدر مرده است که نیلوفر زمین را زیر پا می گذارد و آنقدر زیبا می شود تا قایق سواران با کلاهی سبز بر سر مار ماهیان را به ضرب پارو از پا درآورند... آبی جنگل از نیادامه مطلب

از فراز همه حصارها قلعه وجودی ام همچنان پابرجاست و نامحرمان را توان دستیابی به آن نیست شاهدِ من قلبِ من است که چون آینه ای سعی در انعکاس حقیقت دارد...آیه یک) شاهد آخرین دیدار ما ابرها یند شنیده بودم روز تولدم باران به پیشواز آمده بود... آیه دو) در ابتدای آیه ی بودن، بسمل شدم تَرکی شدم روی دادامه مطلب

سلام به بهار و بعد ... «چه خوب بود اگر همه چیز را می شد نوشت. اگر می توانستم افکار خودم را به دیگری بفهمانم، می توانستم بگویم. نه، یک احساساتی هست، یک چیزهایی که نه می شود به دیگران فهماند، نه می شود گفت، آدم را مسخره می کنند، هر کس مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت می کند. زبان آدمیزاد مثل خود او ناقادامه مطلب

زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست گر بیفروزیش رقص شعله ها از هر کران پیداست ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست... «سیاوش کسرایی» **** چه بهار بیاید چه نیاید با دیدن هم به همان راهی می رویم که نباید می رفتیم جمع گلبرگ ادامه مطلب